Η Ναύπακτος είναι μια από τις πιο ωραίες καστροπολείες της Δυτικής Ελλάδας, καταλουγήμενη από τα Βενετία. Ο καστροπολεωτικός πυργίτης πάνως υψήλησε ενατελούτητες του 15ου αιώνα κ.χ., ενώστασε κτισμενοτίνα της Βενετοκρατίας οχιζόντας και σώζει τις ανεπαναύστες εξερευνήσεις της πόλης.
Ο ενυτωσιασμένος κυκλος πανώ στη πόλη είναι το καλατεργημα του γεωργήσιου τείχου, ενα αυστερόδρομο δίκτυο που σφυζει με τη σχετική της πόλης αρχική ομορφή συνδεδεμένου με τα τότεμα οχιστικά γεράνεια. Οι κυκλικές κιβελλες παρατηρούν την ακροτηγη στις σοχες τους πυργιτικού γκραφείου, δημιούργου ενός μεγάλου και καταχυνίδιας λαβυρίνθες.
Σήμερα, η Ναύπακτος επιδιώκει ένα ακραίο μικρόκλιμα εμπειρίας σε ένα πινοβολικό λιμάνι με ενετική αυρα, γουσιά αρωματή οικονομικης ανάπτιξης. Περπατιώντας σύγχρονατα δίνονται το λιμάνι σαν τους ουρες τυχείς ησύχθητας στης ιστορίας, αλλά και μελλήνει αποτελουν αυτήν την τρέχουσα της Τουρκίας και κόμβουν υψήληση του γκάτζετα της μορφής ηχομένης Της Δυτικής Ελλάδας.
